Het Chinese Theater
Aansluitend op het artikel in Topaz 3, laten we in dit artikel een tweede
passage volgen uit het boek van John Turner: 'The Tear - Studies in World Theatre
and Dance'. ('De Traan - Studies Over Theater en Dans in the Wereld', Red.)
Dat de Gouden Eeuw in China meer dan 3000 jaar in het verleden
ligt verklaart waarom het ontstaan van het Chinese theater in nevelen is gehuld
en weinig meer dan een mythe en legende, met slechts enkele historisch betrouwbare
fragmenten. In het theater dat tijdens de derde eeuw opbloeide aan de hoven
en in de esoterische zalen der tempels kunnen we echter talrijke sporen vinden
van wat al in prehistorische tijden aanwezig moet zijn geweest. Misschien meer
dan enig ander volk zijn de Chinezen er in geslaagd om vele eeuwenoude waarden
en overleveringen te bewaren. Ze zijn vervuld van een diep ontzag voor de geheiligde
mysteriën uit het verleden en deze waardevolle eigenschap verzekert ons
van inzicht in een tijd waarin theater nog een natuurlijk en intuïtief
onderdeel uitmaakte van wat zich afspeelde tussen mens en universum.
Het erfgoed der Chinese kunst bevat een overvloed aan schoonheid en vakmanschap,
verfijndheid, kracht en gratie: de prachtige perkamentrollen met waterverf schilderingen;
het verfijnde 'mouw dansen'; met esoterische betekenis geladen maskers en kostuums,
die elk een bepaalde kwaliteit en een karakter uitbeelden, waarbij elke kleur
zijn eigen verhaal vertelt; en de schoonheid van een taal die een bevalligheid
en beeldend vermogen bezit zoals maar in weinig andere talen wordt aangetroffen.
Nergens
anders laat zich zo goed zien hoe de ene tak van kunst een aanvulling is op
de andere, hoe iedere handeling een klein onderdeel vormt binnen een groter
geheel. Het kostuum, de gelaatsuitdrukking, de muziek, de kleuren, de taal -
gezamenlijk vertegenwoordigen ze een evenwichtig antwoord op elke invloed of
combinatie van invloeden welke zich ooit bewogen of nu nog bewegen door deze
immense beschaving. Zelfs de namen der liederen en dansen zijn van een verfijnde
lyriek die een staat van dromerigheid uitdrukt en een vermoeden oproept van
een geheel andere werkelijkheid waar de ziel reikhalzend naar uit ziet: 'Lied
der Regenboogkleurige Wolken en Helder Water', 'De Geneesheer uit het Oosten
Wijzigt het Aanschijn der Aarde' en de zeer oude variété voorstelling
'De samenkomst der Hemelse Heerscharen'.
Een student te zijn van de 'Perentuin', een academie- en theatergezelschap
in de 8e eeuw, betekende een leven in een wereld van buitengewone sensitiviteit,
het leren van de taal der kleuren: de rechtschapenheid en vriendelijkheid van
blauw, de eer van rood, het koninklijke van geel. Het betekende het onderzoeken
van de kunst en de kracht, verborgen in een eenvoudig gebaar en het onderzoeken
van de woordenschat der handbewegingen. Het fraaie 'mouw dansen' roept een tijd
op waarin een beweging niet zomaar een beweging was maar een innerlijke staat
of innerlijk gebeuren, dat zich liet uitbeelden in een waterval van kleur, harmonie
en uitstraling. Stillend ter linker zijde en sterkend ter rechter, werden de
studenten geacht minstens vijftig handbewegingen in te studeren, elk met een
eigen nauw omschreven betekenis.
Er zijn wonderlijke gebeurtenissen te aanschouwen in het theater van kleur
en verhaal. De spelen der seizoenen zoals 'de Oversteek van de Melkweg', uitgevoerd
op de zevende dag van de zevende maand, leiden ons binnen in het theater van
het heelal met een overvloed aan verbeelding en verwondering, in gestileerde
dansen met veren, lange mouwen of beschilderde waaiers. Wajangpoppen,kundig
gemanoeuvreerd,voeren het gehoor mee in een mysteriespel met helden en schurken,
goden en demonen.
Theater in China was nimmer kunst omwille van de kunst. Het was een zoektocht
naar zelfontplooiing, naar innerlijke en uiterlijke verfijning, een poging zich
af te stemmen op deugden als oprechtheid, zorgzaamheid, plichtsgetrouwheid en
mededogen, niet zozeer in uitbeelding, maar doorleefd. En zo was de dans, de
muziek of het spel een in kleren gehulde radiatie, voor de toeschouwer tot leven
gebracht.
Het menselijk lichaam en zijn geestelijke vermogens registreren het leven door
indrukken, zintuiglijke waarnemingen en intuïtie. Alle opgedane indrukken
worden al dan niet bewust in onze hersens vastgelegd. Zoals we weten zijn er
indrukken van subtiele en van grover aard. Het is de taak van de mentaliteit,
hoofdzakelijk gevormd tijdens de eerste twaalf levensjaren, om te bepalen welke
indrukken worden opgenomen en opgeslagen en welke niet, welke in ons bewustzijn
worden toegelaten en welke niet. De mentaliteit functioneert ongeveer als een
filter. Het laat bepaalde indrukken door en belemmert andere de toegang, waarna
indrukken die zijn geaccepteerd de tempel en het theater van het geestelijk
domein betreden.
Chinese kunst en theater zijn gerelateerd aan de functie van de mentaliteit
en hoe deze in verband staat met de voorstellingswereld van het theater en de
overdracht van gevoelens en gemoedstoestanden. Het onderzoekt, verbindt en draagt
zijn vaardigheid over door indrukken, symbolieken, coderingen en beeldvorming.
Het schildert beelden door eenvoud en sierlijkheid, de schilder met een penseel,
de danser met een gebaar of een minuscule beweging. Iedere precies uitgevoerde
penseelstreek wekt een voorstellingswereld op en elke armbeweging geeft uitdrukking
aan een gevoel.
China's geschiedenis is een geschiedenis van het bewaken van zijn wezenlijke
eigenschappen, van het doortrekken van de lijn van zijn culturele en kunstzinnige
karakter en waarden. Het heeft zich altijd krachtig verzet tegen invloeden die
een bedreiging vormden voor zijn wezenlijke aard en zijn kenmerkende eigenschappen.
Dit heeft tot gevolg gehad dat China een succesvol filter is geweest in het
toelaten van het beste van wat de buitenwereld te bieden had en het verwerpen
van wat het zag als een bedreiging van zijn erfgoed.
Kijkend naar de beschilderde maskers die in Chinese theaters - en in de theaters
van menig ander land - ten tonele verschijnen, is veelvuldig de vraag gesteld
naar hun oorsprong en doel. In een poging deze vraagstelling te benaderen blijkt
het op de eerste plaats noodzakelijk een beter begrip te hebben van het menselijk
gelaat. Een moderne vergelijking is die met televisieapparatuur: de originele
beelden worden in de studio of op de plek waar de film speelt, opgenomen en
omgezet in elektrische signalen. Deze signalen worden vervolgens langs allerlei
wegen overgeseind naar het televisietoestel, waarin zij door middel van een
kathodebuis weer worden omgezet in beelden. Het menselijk gelaat is in onze
vergelijking het equivalent van een televisiescherm waarop wat we innerlijk
beleven zoals vreugde en twijfel, verdriet of gevoelens van liefde, omgezet
wordt in beelden en uitdrukkingen. Deze vergelijking heeft echter nog een dieper
niveau, want deze omzetting heeft niet alleen betrekking op de fysieke gelaatsuitdrukkingen
die we waarnemen op elkanders gezicht, maar ook op de uitstraling van het gelaat,
de elektrische radiatie. Door dit te beseffen kunnen we beginnen te begrijpen
wat het theater van maskers en beschilderde gezichten vertegenwoordigt.
De
toneelopzet in het Chinese theater behoort tot de meest basale van alle toneeluitrustingen
in het wereldtheater, met een kale achtergrond en slechts enkele rekwisieten;
de enige versiering van betekenis zijn de acteurs in hun kleurrijke kostuums
en met hun beschilderde gezichten. De bedoeling hiervan is het volle licht te
laten vallen op de essentiële kenmerken en eigenschappen van het personage
op het toneel. Zelfs het verhaal moet wijken voor de uitbeelding van de personages
op het toneel. Belangrijk is het ten tonele voeren van de eigenschappen en invloeden,
al het overige wordt overgelaten aan de verbeeldingskracht van de toeschouwers.
Oorspronkelijk was het theater het schouwspel van een 'staat van zijn', een
statisch theater waarin geen plaats was voor de persoonlijkheid van de individuele
speler.
Het masker ontdoet de speler/acteur van zijn persoonlijke kenmerken, en stelt
ons daardoor in de gelegenheid om de uitdrukking van een essentie of van een
eigenschap gade te slaan. Goud was de meest religieuze verschijningsvorm, groen
stelde vaak de antithese voor. Wat ooit een levend en openbarend theater was
van essentie vertegenwoordigende gelaatsuitdrukkingen, werd later vervangen
door onbeweeglijke maskers; en alles wat we vandaag over hebben is een restant
van een kunstvorm, sinds lang verlaten. Wat nu is versteend was ooit als stromend
water: vrij bewegend, spontaan, opbeurend en verheffend.
Het Chinese 'mouw' dansen is vergelijkbaar met vormen van 'vleugel dansen'
die opduiken in vele culturen, zoals de Egyptische, Perzische en de cultuur
van de Noord-Amerikaanse Indianen. Bij de Chinezen maakte deze vorm van dansen
deel uit van een reeks religieuze dansen, later bekend onder de naam 'de Kleine
Dansen'. Dit waren dansen met gekleurde zijde, veren, pluimen, banieren, schilden
en de lang uitgerekte mouwen. De mouwen dans is rijk aan betekenis, zowel door
te dienen als regulerend proces voor de danser als een aanroeping te zijn naar
de sterren. Men kan het zien als symbool van het verlangen om zijn vleugels
te gebruiken teneinde naar de sterren te vliegen en van het verlangen van onze
geest om terug te keren naar de plaats waar hij is ontsprongen, zijn verre thuis.
Op dezelfde manier waarop het theater van China de ontwikkeling en bevrijding
van de verbeeldingskracht aanmoedigt, zo is het aan ons overgelaten ons te verbazen
en onze mysteriedromen te hebben over wat eens het meest glorieuze en verfijnde
theater van het goud en het geel, het opaal en het amber is geweest. Een theater
dat in staat was met een enkele beweging of gebaar een verheven staat of een
weten over te brengen naar degenen die vervuld waren van verlangen en er open
voor waren. Levend in onze hedendaagse wereld, worden wij door zoveel kleur
en beweging overspoeld dat we slechts in geringe mate ons een voorstelling kunnen
maken van de enorme kracht van kleur en beweging als het in soberheid wordt
aangewend, met een nauwkeurig doel en met weloverwogen hartstocht.
top | TOPAZ Home | Template Netwerk |