Identiteit en ouder worden
Op de volgende pagina's vindt u een paar gesprekken met ouderen uit verschillende Europese landen en Israël.
Pagina: < Vorige 1 2 3 4 Volgende >
Karen Hansen (69), Denemarken
De identiteit van toegewijd lerares heeft sterke sporen nagelaten in hoe ik met anderen omga. Het heeft me voor het leven gevormd en is niet verloren gegaan. Ik heb een heleboel identiteiten, zoals die van (groot)moeder, echtgenote, vrijwillig taaldocent aan vluchtelingen, genieter van innerlijke schoonheid, ondersteuner, genezer, onderzoeker, handhaver, vrouwelijk wezen, fotograaf, fervent lezer, communicerend met de pen, vertaler, oudere, deelnemer aan het Template Netwerk, Gods persoon – en zo kan ik doorgaan. In toenemende mate vorm ik die identiteiten in mijn behoefte aan zelfrespect, nuttig zijn, een sterke wens om wat goed en waardevol is vooruit te helpen, de wens om ‘God te helpen’, de vastbeslotenheid om niet vastgeroest te raken maar te blijven groeien en uitproberen.
Op weg naar de ouderdom is het belangrijk naar de lange termijn te kijken. Het spoort me aan naar mezelf te kijken of ik klaar ben voor wat er hierna staat te gebeuren, om wat ik niet langer nodig heb los te laten, om wat ik wil behouden op te poetsen, om mijn ziel en geestkracht open te stellen voor wat zich in deze fase van minder ‘doen’ en meer ‘zijn’ bij mij wil voegen. Elk stadium is een geschenk van God en ouderdom heeft zeker een functie en vraagt om merite. Het is belangrijk die latere jaren niet te verspillen en bewust het feit dat je leeft te waarderen. Voor mij is het een groot succes als ik aan het eind van een dag tegen mezelf kan zeggen dat ik in overeenstemming met mijn waarden heb geleefd. Momenteel werk ik eraan compassie en geduld sterker in mijn leven aanwezig te laten zijn. Hoe beter ik in staat ben te luisteren naar de stem in mijn diepste wezen, hoe dichter ik bij mijn eigenlijke persoonlijkheid kom. Ik weet dat dit proces door zal gaan tot mijn laatste dag.
Dit zijn mijn ideeën over het deel uitmaken van een netwerk
Vele oudere mensen zijn erg eenzaam. Gedurende onze jonge jaren hebben we een
familie en vrienden, veelal hebben we ook een partner en kinderen. Tijdens onze
loopbaan hebben we collega’s om mee van gedachten te wisselen en over allerlei
zaken te praten. Als we met pensioen gaan houdt die mogelijkheid op. We houden
wel onze vrienden en familie en dat is ontzettend belangrijk, maar hun tijd
is beperkt. Daarom is het van grote betekenis om van andere netwerken deel te
gaan uitmaken. met mensen die dezelfde belangstelling hebben als jij. Dat is
tegenwoordig veel makkelijker dan vroeger, dankzij e-mail en computertechnologie
en mijn advies aan ouderen is dan ook om deze instrumenten te leren gebruiken
zodat je aan de eenzaamheid kunt ontsnappen en je je leven kunt verrijken door
middel van contact met anderen.
Natuurlijk gaat er niets boven oogcontact tussen mensen, het directe mens tot mens contact is niet te vervangen, maar als je niet mobiel meer bent is de computertechnologie een goede optie. Persoonlijk ben ik lid van verscheidene netwerken, waarvan er één een internationaal netwerk is van mensen variërend in leeftijd van 59 tot 81. We wisselen gedachten en verhalen uit over ons leven en onze passies, over wat er gaande is in de wereld, over de betekenis van het leven en over ouder worden en we onderzoeken hoe je oud kunt worden op een bevredigende en levensvervullende manier. Ik hecht grote waarde aan die uitwisseling. En niemand zou het ooit in zijn hoofd moeten halen om te denken dat oude mensen ophouden met (na)denken of liefhebben en zich verwonderen over het leven, of ophouden nieuwe paden te betreden, simpel omdat ze ouder worden. Het tegenovergestelde is waar!
Mary Nordkvelle (60), Engeland
Ik ben in Schotland geboren en mijn ouders hebben me alle goede kwaliteiten meegegeven waarmee een mens omringd dient te zijn, zoals eer, geduld en zorg; dat heeft een stabiliteit in mijn hele leven gegeven. Tegenwoordig voel ik een grote liefde en waarde voor mijn bestaan en voor wat me gemaakt heeft. Ik zit goed in mijn vel. Ik ken mezelf behoorlijk goed en weet wat ik niet zal doen. Ik heb een zelfvertrouwen dat ik niet had toen ik jonger was en me eenzaam voelde, een roepende in de woestijn over de toestand van de wereld, met binnenin mij een schijnsel dat niet in staat was zich uit te drukken. Nu is mijn persoonlijkheid een vangnet voor bijzondere essenties die zich gedurende mijn leven om me heen hebben verzameld door mijn manier van leven en mijn inclinaties. Ik heb me altijd intens om vrijheid, gerechtigheid en menselijkheid bekommerd, daarom begon ik mensen in de gevangenis te schrijven en enkele ervan te bezoeken.
Ik voel dat er een heilig vertrouwen is tussen ons. Het maakt dat ik zoveel meer waardering voel voor alle kleine dingen die we zo vaak als vanzelfsprekend beschouwen, zoals een glimlach, een wandeling in de regen, de zon die door de bomen schijnt, kleur en zoveel meer.
Mijn identiteit is een voertuig waardoor verschillende kanten van mijn leven expressie kunnen krijgen, in relatie tot de wereld, het universum en alles wat daarin leeft; de vele aspecten en facetten van interconnectie met hun cycli van eb en van vloed. Ik probeer open te staan voor wat er nodig is en waar mijn innerlijke leven en mijn passies me heen leiden. Ik druk deze passies graag uit in poëzie en schrijven en in uitwisselingen van de ene mens tot de andere mens die elk voor mij een van de vele facetten van God vertegenwoordigen. Ik geloof er in dat we voort blijven bestaan; dat de dood niet het einde is maar de volgende fase op onze reis; dat wat we in het leven opbouwen en het licht doen zien, doorgaat en verder evolueert. Dit geloof maakt een groot verschil in mijn leven door het gevoel van innerlijke vrede die dat teweeg brengt.
Ria Magen (71); Rina Rozenberg (74); Cecil Miron(72); Riky Rutten (61), Israël
De huidige wereld ontkent het ouder worden sterk. In de gedachten en emoties van mensen zit een patroon dat leeftijd wil ontkennen en zich gedraagt op een manier die bij een jongere leeftijd hoort. Dat vinden we niet eervol en eenvoudigweg onwaarachtig tegenover jezelf. Met andere woorden, het is zelfbedrog en dwaas. Wij ontlenen er veel vreugde aan te zijn wie we zijn, met name nu we ouder worden, er is meer ruimte en minder druk. We zijn op zoek naar wat een juiste manier van oud worden is, door de psychologie die erbij hoort te begrijpen; door onderstromen van onverwerkte zaken aan te pakken en hoe die op te lossen, bijvoorbeeld door middel van vergeving; door de studie van kwaliteiten; door onderzoek met actie te combineren; door steeds voorbeelden in ons eigen leven te vinden; door ouderen op te zoeken en te ervaren wat hun noden zijn en wat zij ons te bieden hebben; door meditatie op de drie-levens-in-één die we zijn (het vrouwelijke, de vrouw en de dame), en hun impact op de oude dag; door vrijwillig bij te dragen aan ons gemeenschapsleven met wat we graag doen.
Wij wonen in Ma’ale Zvia, een dorpsgemeenschap in Galilea in Israël waar de bewoners op verschillende manieren proberen de filosofie van het Template Netwerk te implementeren. Er zijn daar vele onderzoeksgroepen actief en een van die groepen richt zich op het ontwikkelen van een template en matrix voor oudere mensen, in de zin van ‘hoe kun je op een goede manier en in goede omstandigheden oud worden?’ We onderzoeken dat door begrip te krijgen van de psychologie die daarbij een rol speelt; door de onderstroom van zaken die niet goed afgesloten of verwerkt zijn aan te pakken en deze op te lossen door middel van een vergevingsproces; door de studie van kwaliteiten en het werkelijk combineren van onderzoek en praktische uitvoering; door het bezoeken van oude mensen en te ervaren wat hun behoeften en noden nu echt zijn en wat zij ons kunnen geven; door te mediteren op het feit dat we drie levens in één zijn en hun impact op de oude dag; door bij te dragen aan het gemeenschapsleven. We zijn een levendige, dynamische groep, die zich dikwijls afvraagt ‘wie en wat zijn we en op welke doelen richten we onze identiteit?’. In de wereld van vandaag wordt oud worden hoofdzakelijk ontkend, de ouderdom wordt verborgen en vaak wordt een gedrag tentoongespreid dat meer bij de jongere leeftijd past.
Toch is oud worden iets natuurlijks, waarin je je voorbereidt op de volgende fase in een andere locatie in tijd en ruimte. Op die leeftijd verzamel je ervaringen, laat je dingen meer jou iets vertellen, kom je tot iets met een minder dominant ego en maak je ruimte voor je persoonlijke religieuze leven. Het is een tijd van weggeven, de vruchten zijn uit de boom gevallen en ervaringen worden bruikbaar gemaakt als ingrediënten voor onze nieuwe identiteiten. Familierollen veranderen en wij zijn van mening dat onze volwassen kinderen dat ook dienen te weten en daarover iets zouden moeten leren.
Nu is er een kans om uit te vinden wat je natuurlijke aard en talenten zijn die te maken hebben met ‘jezelf vinden’ in wat je bent. Het is een tijd van langzamer worden, waar je moet leren met de stroom mee te gaan en jezelf niet te overbelasten. Het is een tijd van ‘met iets zijn’, dingen uitzoeken en achter je laten, je waardigheid behouden en tegelijkertijd erop te staan dat je bezig blijft en niet toegeeft aan minder actief worden. Zorgzaamheid en aandacht worden onze ‘huisengelen’. Je kunt de huisengelen in andere huizen helpen onderhouden of bijvoorbeeld zieke mensen bezoeken als je zelf wel fit bent. Het is een tijd van stille dienstbaarheid. We geloven en voelen dat de dood bedoeld is om een zegen te zijn en dat deze verwelkomd dient te worden als we klaar zijn voor die metamorfose die de overgang van de ene naar de andere staat is. Het is niet nodig daar bang voor te zijn, want die verandering is natuurlijk. Evolutie is een principe in het universele leven: alles verandert en evolueert. Op oude leeftijd overheerst de lange termijn blik met zijn kalmerende effecten, met meer vergevingsgezindheid, minder allergieën en irritaties. En het staat ons altijd vrij om die volgende fase te voeden met nog rijker spiritueel voedsel! Gevoelens in onze innerlijke wereld kunnen nu tot bloei komen.
De toekomst heeft elk van ons nodig en we kunnen onze persoonlijke print oppoetsen en ons afvragen wat we nog meer kunnen geven. Het is een tijd van jezelf ontvangen zoals je bent en tevreden te zijn met de identiteit die je geworden bent, een zuiverende tijd met een verlangen om onderweg een instrument van de liefde zelf te worden – jawel! - waarbij we onze positieve kracht inzetten om de jongeren te ondersteunen, maar alleen als dat in vrije keuze besloten wordt. Er bestaat geen dwang; het is voor iedereen verschillend. Elke dag tot op de laatste dag kunnen we nieuw maken, met waarde voor de details van het leven en voor het hooghouden van het élan van jeugdigheid en van vernieuwing. Een ‘anti-familiariteitspil’ is een goede pil om in te nemen naast alle andere pillen!! Zelfs bij al het minder worden van het lichaam en het verlies van oude identiteiten is er iets nieuws aan het groeien en dat is een fijnzinniger elektromagnetisch energieleven in ons. Ook een klein beetje persoonlijke ontwikkeling is nog steeds ontwikkeling die er daarvoor niet was en dat kan altijd maar doorgaan omdat er altijd meer uit te vinden is over jezelf en over je toekomst.
